دنیای مطالب

اولین آگاهی از اشتباه عمدی

گاهی در بعضی از رفتارهای کودک ردپایی از خطای عمدی مشاهده می شود. مثلاً: مادری با پسر چهار ساله اش به بقالی می رود و در راه بازگشت به خانه می بیند که پسر با شرمندگی پوزخند میزند یک دستش را مشت کرده و مشت بسته را در جیب شلوارش فرو میکند مادر بارها از او می پرسد چه شده؟ و او سکوت میکند و فقط بیشتر ریز ریز میخندد سرانجام دیگر تحمل نمیکند دستش را جلوی مادر میگیرد، مشتش را باز می کند و شکلاتی را که پنهان از بقالی ،برداشته به او نشان میدهد میل به داشتن شکلات به قدری بوده که او بی اجازه آن را برداشته است ولی می دانسته که کار خطایی انجام داده و برای رهایی از عذاب وجدان سرانجام آن را به مادر نشان میدهد.

در این سن اگر کودک چیزی را بی اجازه بردارد یا همراه خود ببرد نیز قابل درک است. ولی واکنش پدر و مادر یا بزرگسالان در چنین شرایطی بسیار مهم است؛ زیرا بی تفاوتی یا اهمیت ندان آنها باعث تکرار این رفتار می شود. پس باید با کودک صحبت کرد و به او فهماند که این کار صحیحی نیست. کودکان پیش دبستانی در مرحله ای از رشد روانی هستند که توضیح هایی درباره رفتار اخلاقی درست و غلط را میفهمند در مورد مثال قبل اگر برای کودک رفتار صحیح را توضیح بدهیم و بعد از او بپرسیم: «تو دلت میخواهد کسی وسایل تو را بی اجازه بردارد؟ هر کودکی پس از کمی تفکر پاسخ میدهد «نه! آن وقت می توانیم اضافه کنیم: «پس به همین دلیل تو هم اجازه نداری وسایل دیگران را بی اجازه آنها برداری در مورد مثال قبل مادر بلافاصله با پسرش به بقالی برگشت تا شکلات را پس بدهد. پسر به شدت ترسیده بود ولی فهمید که این کار غیر قابل بخشش است و مادرش به هیچ وجه در چنین مواردی کوتاه نمی آید.

برگرفته از کتاب چگونه ارزش ها را به فرزندانمان منتقل کنیم، نوشته سوزانه پورشه، ترجمه سپیده خلیلی، انتشارات پنجره، صفحه 49.